Folkert's punt

Hoi pipeloi…                                          

Tsja, alweer een week geleden en ik heb geen idee hoe en met wat ik nu moet beginnen…  hihi  en ik heb dan ook het gekke gevoel dat dit een heel vreemd hussiemussie-logje gaat worden! 
Ik begin met het volgende gekke idee:  Ken je dat? Het is 9 mei, morgen al moederdag maar je hebt in de kast in een zakje nog steeds ook de laatste (overgebleven) paaseitjes?
Ik dus wel…. TIP van de week: Pel eens zo’n paaseitje en gooi hem in je volgende beker Senseo…  Verrassend lekker voor de liefhebber!
 
Je moet natuurlijk even wat langer roeren dan je normaal gewend bent, maar dat hoef ik niet uit te leggen hè… Smakelijk!!

En dan was ik gisteren op m’n werk wel van heel dichtbij getuige van een ‘bijna-ramp’ ! Ik zat tegen twaalven net even in gesprek met een echtpaar die bij ons op afdeling in appartement woont toen we plots een oorverdovend lawaai van vlakbij hoorden, met meteen daarna een enorme stofwolk voor de ramen langs die er op volgde…  We schrokken ons een hoedje en meteen naar buiten op balkon kijken wat daar aan de hand was. Bleek van de aangrenzende flat de Ankerhof een heel groot stuk buitenmuur van de hoogste etages ( 9, 8 en 7de) losgekomen en met enorm geraas naar beneden gedonderd was!! Wat een schrik…. Ik heb meteen alle alarm geslagen en naar beneden en buiten gerend om te kunnen kijken of er misschien gewonden/slachtoffers waren, maar we hebben erg geluk gehad. Er waren godzijdank geen bewoners of andere mensen op dat moment op het pad waar alle puin bijna een meter hoog lag….. Pffff. 

Heel snel waren er de nodige mensen ter plaatse om te kijken en in te schatten hoe groot het mogelijke risico was dat er nog veel meer muur naar beneden zou komen.  Politie, brandweer, aannemer, bouwbedrijf, sloopbedrijf, rtvdrenthe, manager(s) van Interzorg en natuurlijk veel publiek! Hoe dit toch heeft kunnen gebeuren is nog een raadsel, maar hier zal gedegen onderzoek naar gedaan worden!
Kijk hier voor persberichten:
RTV-DRENTHE    en  Dagblad van het Noorden

Gisteravond op televisie natuurlijk naar de herdenking van de slachtoffers van ons Koninginnedrama zitten kijken… Ik was Koninginnedag in hartje centrum Apeldoorn met Cristha, Yvonne en Edwin en zoals voor iedereen was ook ons ‘feestje’  vroegtijdig afgelopen door die vreselijke gebeurtenis. 
Wij hebben het (gelukkig) niet zelf zien gebeuren, maar we waren ook niet heel ver verwijderd van de ‘naald’ op die kruising waar die akelige zwarte Swift geschiedenis heeft geschreven.

Ingetogen, sfeervol, groots maar toch ook heel intiem… Onze Vorstin met familie gepast en bijzonder aanwezig maar geheel ten dienste van alle slachtoffers, familie, hulpverleners en betrokkenen. Fantastisch!
Een heel mooie herdenking waar prachtige warme woorden werden gesproken.  Twee personen vielen mij in het bijzonder op: onze premier JanPeter Balkenende die nu eindelijk eens voor de allereerste keer sprak met een juist tempo in zijn mooie betoog…
Ik was onder de indruk JanPeter van wat je zei, maar vooral HOE je het zei! Met deze manier van spreken, in alle rust en duidelijkheid zou ik je altijd willen horen.  Bijna altijd praat je veel te snel, struikel je over je eigen woorden, en moet ik soms m’n best doen om je verhaal te volgen, maar gisteravond dacht ik: Ja, je KAN het dus wel…. Complimenten en hou dit vast!

Ook hing ik aan de lippen van de voorzitter van die oranjeverenigingen. Toen hij begon met spreken dacht ik eerst: Wat wordt dit? maar dit sloeg al gauw om in belangstelling in zn verhaal over de maandenlange voorbereiding naar het grote feest toe, en hoe hij persoonlijk de dag beleefd had. Mooi met veel betrokkenheid uitgesproken, en ik kon me niet voorstellen dat dit verhaal geen regelrechte uitnodiging was aan Koningin Beatrix om volgend jaar Apeldoorn nog eens ‘over te doen’ ?! Van mij mag het, ik zou het geweldig vinden voor deze stad!
Bitter was wel meteen na de herdenking het droeve bericht dat slachtoffer nr. 8 het leven heeft gelaten.

En dan wil ik eindigen met donderdagmiddag:  Collega Geesje en ik waren (weer) uitgenodigd door zorgmanager Anholt Assen om ons inmiddels veelbesproken ‘stukje’  nog eens ten tonele te brengen. Deze keer waren we te gast in Groningen in het hoofdkantoor van Menzis waar de V&VN Noord Nederland een themamiddag had belegd over Welzijn en Bejegening in de ouderenzorg.  Deze zorgmanager was daar uitgenodigd om te spreken, en wilde ons heel graag ‘gebruiken’ om zijn verhaal kracht bij te zetten. En dit lukte geweldig!
Ik als mw. Veenstra van 89 en Geesje als haastige, knorrige zuster die me begeleidde achter de rollator..
En dan lees ik weer die brief voor over de ‘menz’ achter de client/bewoner/patient.
Onze boodschap sloot naadloos aan bij de inhoud van zijn speech.  Ongeveer 50 pers. publiek werden stil, stiller en stilst. Je kon letterlijk weer een speld horen vallen!
Met applaus, bedankjes en flessen wijn weer terug naar huis, graag gedaan!

En nu is het al weer 22.30 uur geweest, ik stop er mee. Zo naar bed, morgen weer vroeg.
Ik wens je een fijne zondag!     Tot gauw weer, liefs Folkert

Wat zo mooi begon………

Ons Apeldoorns feestje begon zo mooi!  Woensdagavond om 19.30 uur vertrokken uit Assen naar Dieverbrug waar ik bij de chinees Cristha tref om vandaar samen achter elkaar aanrijdend naar Yvonne en Edwin in Apeldoorn.  Al in ‘oranje-tenue’ komen we daar aan, en we hebben een gezellige avond met z’n vieren.
Niet al te laat naar bed gegaan want de wekker gaat al om 06.30 uur!  Een slechte nacht gehad want 1: Het luchtbed waar ik op lig blijkt toch te hard te zijn waardoor ik het gevoel heb op een ‘bult’ te liggen en ik ben er dus ook afgerold… 2: De slaapzak is wel warm genoeg maar te licht van gewicht waardoor ik het gevoel heb bijna niets over te hebben (ik mis gewicht)  en 3: ergens halverwege de nacht word ik wakker omdat ik heel nodig moet ‘wateren’  en ik krijg op dat moment met geen mogelijkheid de rits van die slaapzak naar benee… pfffff   Nou ja, wat ik al zei: Slechte nacht dus!

Cristha en ik hadden gezorgd voor een ‘rijk’ ontbijt met verschillende soorten broodjes, sûkerböle, boter, ham, kaas, medium-gekookte eieren en een fles vol echte vers-van-de-pers sinaasappelsap! Een goed begin van een – wat later gaat blijken – bewogen dag! We laten het ons goed smaken.
Even na achten gaan we te voet naar een bushalte op de route om ons met een pendelbus naar het centrum van de stad te laten rijden. Al snel zijn stappen we vlak bij de ingang van het Oranjepark uit en het is al mooi weer en nog niet heel erg druk, maar we zijn ook zeker niet de eersten!

We vinden al gauw een ‘daalders’ plekje nabij de route die Bea met familiaire gevolg zal gaan afleggen.. Om ons heen wordt het steeds drukker en velen zijn bezig met allerlei voorbereidingen voor strax. Even na tienen zien we in de verte de blauwe Koninklijke bus naderen en een paar minuten daarna beginnen ze aan de route door het inmiddels letterlijk Oranje gekleurde Oranjepark!  Schitterende weersomstandigheden, sfeer is geweldig en het is allemaal gezellige drukte om ons heen en in het hele park. Ongedwongen, relaxed en plezierig.
Ik heb een hele serie foto’s kunnen maken, maar omdat ik me nu in Wellen Belgie bevind, kan ik ze nu niet hier plaatsen want ik ben (natuurlijk) het kabeltje vergeten waarmee ik foto’s van de camera op kompjoeter kan overzetten.. Helaas, doe ik in volgende stukje als ik weer thuis ben!

Na de route door het park zijn we het centrum van de stad ingegaan en een gezellig, zonnig terras opgezocht om te genieten van koffie, cappuccino, oranjebitter(s) en nog andere consumpties.. Op dat terras valt het ons al op dat ze niet echt heel handig en logisch te werk gaan. We willen bestellen, maar dat kan niet bij dat ene meisje, die brengt alleen maar, we willen even later nog iets bestellen, maar deze rekent alleen maar af, ‘dan moet u bij mijn collega zijn’ en zo gaat het nog een keer, maar er komt de hele tijd dat we er zitten niemand langs om af te rekenen… Als we bijna willen vertrekken besluiten Yvonne en Cristha nog even een preventief toiletbezoek te willen doen, en zitten Edwin en ik nog een poosje te wachten, want overal is het druk dus ook in de rij voor de dames-wc! Ondertussen op het volle terras zijn er meerdere mensen die op een plekje ‘azen’ en dus vraagt een stel of die 2 stoelen bij ons vrij zijn? Ja hoor, zeggen we, en wij gaan zo weg!
Dames komen terug van plasje en wij gaan dan ook staan en lopen weg, want het is de bedoeling dat we ergens aan de route een plekje gaan zoeken voor de grote optocht die al begonnen is.

Een paar minuten later, onderweg, vraagt Cristha wie er nou betaalt heeft……….?  Oehhhh! Dan blijkt dus dat we alle vier er helemaal niet aan gedacht hebben af te rekenen!  Wat erggg, en we voelen ons er niet gemakkelijk onder maar we besluiten toch door te lopen en dit ‘voordeeltje’ maar te nemen voor wat het is. hihi Sorry hoor!

Zo’n kwartiertje later vinden we een aardig plekje vlakbij een opgebouwde VIP-tribune aan de route waar de optocht al in volle gang is. De Koninklijke bus is hier al voorbij getrokken maar er passeert ons van alles aan rijdende voertuigen: oude auto’s, bussen, karren, koetsen, ambachtelijke wagens, werklui, etc.etc.  Prachtig om naar te kijken!

Dan gaat mijn telefoon: Wiekje uit Oosterwolde die op een ietwat vreemde toon vraagt hoe het met ons gaat? Ik zeg nog: Prima! We hebben het naar de zin, tis mooi weer en we genieten van alles wat we doen en zien……..  Dan begint ze te vertellen wat zij thuis zittend op de bank op televisie heeft zien gebeuren en dat het er heel ernstig aan toe is niet ver bij ons vandaan, hooguit een paar honderd meter!

Ik kan bijna niet geloven wat ze vertelt. Vanaf dat moment is het allemaal anders!  Ik vertel het de anderen en Yvonne stelt voor om meteen naar haar werk te lopen (een verpleeghuis 3 straten verder) om daar ook zelf op tv te kunnen zien wat er zich heeft voltrokken!  Geschokt, verbijsterd en vol ongeloof zitten we even later te kijken naar de beelden die iedereen nu heeft gezien en nooit weer zal vergeten……  We zijn stil, akelig stil, en het feest is voorbij!

Het heeft voor mij niet echt zin om jullie hier uitgebreid te vertellen wat er gebeurd is en wat ik daarvan vind… Dat mag duidelijk zijn: Afschuwelijk!   Wat zo mooi begon, eindigt in een nachtmerrie voor de slachtoffers, hun partners, hun kinderen, familie, vrienden en alle betrokkenen. En onze hele Koninklijke familie die dit ziet gebeuren en die ook heel erg snel door moeten hebben dat zij waarschijnlijk het doelwit waren van deze krankzinnige actie!

De rest van de dag hebben we nog wat rondgewandeld, weer door het park, nog even naar het centrum, een rondje over de grote kermis daar, maar het wil eigenlijk niet meer…  En bij alle muzikale, vrolijke klanken die ik hoorde dacht ik: Stop maar! Jullie doen nog erg je best, maar voor mij hoeft het niet meer.  We hebben broer Harm en Sjoukje nog ontmoet, die zijn meegeweest de stad in, maar de sfeer waar we de dag mee begonnen was er niet meer, en kwam ook niet terug.

Ik ben vandaag in m’n uppie (Bart moest gewoon werken) naar St-Truiden geweest voor een bezoek aan de grote zaterdagmarkt, heb daar wat rondgestruind, en een paar terrasjes ‘gedaan’.  Ik kocht in een lectuur & tabakshop een Belgische krant waar ik later in de middag het hele verhaal met een serie foto’s las, en kreeg tranen in mijn ogen…

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat deze vreselijke gebeurtenis niet het definitieve einde gaat betekenen van Koninginnedag…  
 ONZE ORANJE