In m’n vorige log schreef ik dat m’n collega Geesje en ik naar Haren gingen vrijdag, maar het was niet Haren maar Eelderwolde. En wel in het
Skandinavisch dorp.
08.30 uur Geesje is mooi op tijd, en met alle verkleed-benodigdheden vertrekken we. Wat is dan de navigatie een heerlijk apparaatje als je ergens naar toe moet waar je nog niet eerder geweest bent.
Lekker relaxed en al kletsend rijden we 20 minuten later door de slagboom aldaar waar we meteen buiten al door
Interzorg -mensen hartelijk worden ontvangen en welkom geheten.
Als we naar binnen lopen zijn we zeker niet de eersten, en de aanwezigen die al aan de eerste koffie staan te nippen kijken al met een beetje vreemde blik naar ons, omdat ik achter de meegenomen (geleende) rollator naar binnen loop….
“Wat is dat..? Wat zijn die van plan..?” zie je de mensen bijna denken!
Tsja, is ook niet raar natuurlijk als je mij kent en dan achter een rollator, whahaha
Onze zorgmanager Aletta neemt ons meteen even apart en wijst ons waar we ons even kunnen omkleden en voorbereiden, omdat ze ons vertelt dat we bijna als eersten na het woord van Welkom en de Opening aan de beurt zijn!
Nu breekt het moment aan dat we toch wel wat zenuwachtig worden, want het is nu bijna zo ver, en we voelen beide dat er wel wat “verwacht” wordt…
We zijn hier per slot van rekening op uitnodiging en voor een zaal vol met professioneel en kritisch publiek. Dat voelt wel heel anders dan een “bonte feestavond” met een zaal vol bewoners en collega’s !
Na de opening worden we aangekondigd en Geesje als eerste naar binnen om ons voor te stellen, wie we zijn, waar we vandaan komen en wat we komen doen.
Op dat moment sta ik me nog helemaal in te leven en precies op het goede moment zit ik “in de huid van” mw. Veenstra van 89 jaar…
“Kom maar mw. Veenstra, u mag wel naar voren komen, u bent aan de beurt”.
Vanaf dat moment kan ik het hier niet meer precies beschrijven, maar het loopt als een trein. We hebben meteen de volle aandacht en Geesje als de “zuster” heeft haast en wil dat ik maar een beetje opschiet, terwijl ik m’n ogen uitkijk, bekenden zie zitten, moet wuiven en roepen, een dagje uit ben, en alle tijd van de wereld heb, en bovendien last van m’n linkerknie. En……
dat ik voor het eerst van m’n leven een ‘Valentijnskaart’ heb gekregen….
hihi
(De uitnodiging voor deze dag was een knalrode kaart met op de voorkant een hart met daarin de tekst: Passie voor mensen! )
Eindelijk kom ik dan te zitten en lees ik de brief waar het allemaal om gaat.
Het wordt muisstil… Je kan de spreekwoordelijke speld horen vallen, het wordt nog stiller, en als je goed luistert hoor je de stilte…:
Wat zie je zuster? Wat zie je? Een kribbige, oude vrouw, niet meer bij de tijd.
Een beetje onzeker, met starende ogen.
Een oude vrouw, die met haar eten knoeit en die geen antwoord geeft, als je met een hard stemmetje tegen haar zegt: “Ik wou dat u het nu maar eens probeerde.”
Een oude vrouw die schijnbaar niets merkt van de dingen die jij doet. Die steeds weer iets kwijt is, een kous of een schoen. Die zonder tegenstribbelen laat doen wat jij wilt, zuster. Die met wassen en eten de lange dagen laat vullen.
Denk je dat, zuster? Zie je dat?
Doe dan je ogen eens open, zuster. Je kijkt niet eens naar me. Ik zal je zeggen wie ik ben als ik hier zo zit. Als ik plas op jouw bevel en eet, wanneer jij dat wilt!
Ik was – net als jij – een jong meisje van tien, met een vader en een moeder, met broers en zusters die van elkaar hielden.
Een bruid van twintig was ik en mijn hart springt op als ik denk aan de belofte die ik toen deed.
Vijfentwintig was ik, en ik had zelf kinderen die me nodig hadden om een veilig, gelukkig huis te bouwen.
Een vrouw van dertig was ik ook, en de kleintjes werden snel groter, verbonden door banden die zullen blijven.
Veertig was ik. Mijn kinderen werden volwassen en vlogen uit.
Maar mijn man was bij me en naast me om er voor te zorgen dat ik er niet teveel om treurde.
Ook werd ik vijftig! En weer speelden er kinderen op mijn schoot.
Toen kwamen de donkere dagen. Mijn man ging dood. Ik keek naar de toekomst en ik huiverde van angst. Want mijn kinderen hadden nu zelf een gezin.
Ik dacht aan de jaren van liefde die ik kende.
En nu…. ben ik een oude vrouw. De tijd is wreed.
Het is een grap van de tijd, om de ouderen er als dwazen te laten uitzien.
Mijn lichaam is vervallen, gratie en kracht zijn verdwenen.
Er zit nu een steen op de plek waar ik ooit een hart had.
Maar… binnen in dat oude karkas woont toch ook nog dat jonge meisje!
Soms klopt mijn oude hart wat sneller.
Ik herinner me de vreugde, geluk maar ook de pijn.
Ik heb weer lief, ik leef mijn leven opnieuw.
Ik denk aan de jaren die voorbij zijn, te snel vervlogen, en ik accepteer de harde waarheid dat niets kan duren.
Doe je ogen open, zuster, en kijk…. Niet naar die kribbige, oude vrouw!
Kijk eens goed, zuster. Kijk eens …………naar MIJ !!!
Toen ik de laatste woorden had uitgesproken bleef het nog een aantal seconden doodstil. Daarna deed Geesje een prachtig, pakkend slotwoord waardoor de inhoud van deze brief nog meer werd benadrukt. We voelden dat de boodschap zeer zeker was overgekomen en dat was de bedoeling!
Met een enthousiast applaus werden we bedankt en met een prachtig bos bloemen verlieten we weer de zaal. Helemaal Toppie!
Na onze ‘act’ ging het programma in de zaal natuurlijk door, en wij hebben met koffie even na zitten praten met onze zorgmanager. Ze was erg enthousiast en we kregen complimenten!
Na omkleden, afschminken en de boel weer inpakken zouden we vertrekken, maar we liepen toen langs de openstaande deur van de zaal en op het podium waren op dat moment ook acteurs van Theater a la Carte een vermakelijke sketch aan het opvoeren! Het was niet onze bedoeling om te blijven maar dit was zo leuk om te zien, dat we na een paar minuten de jas alweer uit deden en nog een tijdje zijn blijven kijken, dit wilden we niet missen!
Dit theatertrio stelde op schitterend confronterende wijze een aantal zeer herkenbare situaties uit de praktijk aan de kaak.
Over bejegening, incontinentie, het wel willen maar niet kunnen luisteren naar clienten, over hospitalisatie, tijdgebrek, empathisch vermogen, etc. etc.
Iedereen die in de zorg werkt zal precies weten waar ik het nu over heb…
Toen dit ‘optreden’ ook afgelopen was zijn we huiswaarts gekeerd.
Een erg leuke ervaring rijker ga ik zo m’n vrije weekend in:
Liefs van Folkert 
Greetzzz from Folkert uut Assen © 2009
) , knop omzetten en gauw een warme hap, alle adressen in m’n Mio tikken ( dat doe ik altijd vantevoren thuis, zodat ik daar onderweg niet in het donker mee sta te klooien) omkleden en hup… naar eerste “zorgvrager”. 
Loading ...
